تـیـتـراژ پـایـانـ

حس می‌کنم این چند وقت دست به هر‌کاری و هر‌چیزی زدم تا بتونم کسی رو پیدا کنم که دوستم داشته باشه و یا باهاش دیت برم. و خیلی بَده. چرا همش میخوام خودم رو مجبور کنم؟ شاید اصلاً الان نباید اتفاق بیفته. میدونم که استرس داری که ممکنه هیچ‌وقت دیگه هم اتفاق نیفته. ولی ما هیچی در مورد زندگی نمی‌دونیم. هیچ‌وقت نمی‌دونیم قراره چطور پیش بره. تمام چیزایی که سال‌های پیش دوست داشتی تجربه کنی و فکر میکردی هیچ‌وقت تجربه نکنی رو تجربه کردی و برات اتفاق افتادن. حالا شاید به بهترین نحوِ ممکن نه. ولی شد. نمیگم که راضی باش. فقط میگم عدم قطعیت زندگی‌ت رو بپذیر. می‌دونم که داری روز‌های سختی رو میگذرونی. ولی میگذره. هیچ‌وقت یک‌جور نمونده. الان هم نمیمونه.

نامه‌ها رو فرستادم برای صبا و صحرا. برای کیمیا هم یک کتاب فرستادم.

درسته که تقصیر خودم بوده اما من هیچ‌وقت فکر نمیکردم پشتم باشن. الانم دیگه هیچ‌وقت باهام حرف نمیزنن. و خب آدمیزاد به هرچیزی عادت می‌کنه. به اینم عادت می‌کنم. به درک.

کاش میتونستم یک معده و روده جدید داشته باشم. واقعا مُردم از درد.

یه نامه برای صبا نوشتم. نمیدونم براش پست کنم یا نه.

بالاخره سیگار مورد‌علاقه‌م رو پیدا کردم:)‌ بالاخره:)

واقعا دلم میخواست که میتونستم در مورد مرگ بیشتر صحبت کنم. در مورد این که چرا راه‌حل همه چیز رو در نبودنِ خودم می‌بینم. حالم خوب نیست؟ کاش وجود نداشتم. خانواده‌م از دستم ناراحتن؟ ای کاش هیچ‌وقت به دنیا نیومده بودم. دوستی ندارم؟‌ کاش هیچ‌وقت وجود نداشتم. دلم میخواد ادامه بدم؟ اصلاً! دلم میخواد از اولِ اول وجود نداشته باشم.

به کسی که دستش از همه‌جا کوتاه بشود می‌گویند: برو سرت را بگذار و بمیر. اما وقتی که مرگ هم آدم را نمی‌خواهد، وقتی که مرگ هم پشتش را به آدم می‌کند، مرگی که نمی‌آید و نمی‌خواهد بیاید. همه از مرگ می‌ترسند، من از زندگی سمج خودم. چقدر هولناک است وقتی که مرگ آدم را نمی‌خواهد و پس می‌زند.

نه، کسی تصمیم به خود‌کشی نمی‌گیرد،‌ خود‌کشی با بعضی‌ها هست. در خمیره و سرشت آن‌هاست، نمی‌توانند از دستش بگریزند. این سرنوشت است که فرمانروایی دارد. ولی در همین حال این من هستم که سرنوشت خودم را درست کرده‌ام، حالا دیگر نمی‌توانم از دستش بگریزم. نمی‌توانم از خودم فرار بکنم. چه می‌شود کرد؟

طاقت جنون دیگری را ندارم. به جایی می‌روم که شاید پایانی نداشته باشد و عدم محض باشد و هیچ به خاطرم خطور هم نمی‌کند که به بهشت بروم. هیچ نمی‌دانم به کجا دارم می‌روم. همین‌قدر که می‌دانم به جایی می‌روم که نام و نشانی ندارد هم کافی است.

- بخشی از نامه خودکشی صادق هدایت.

آیا اتاق من یک تابوت نبود، رختخوابم سرد‌تر و تاریک‌تر از گور نبود؟ رختخوابی که همیشه افتاده بود و مرا دعوت به خوابیدن می‌کرد. - چندین بار این فکر برایم آمده بود که در تابوت هستم - شب‌ها به نظرم اتاقم کوچک می‌شد و مرا فشار می‌داد. آیا در گور همین احساس را نمی‌کنند؟ آیا کسی از احساسات بعد از مرگ خبر دارد؟ اگر‌چه خون در بدن می‌ایستد و بعد از یک شبانه‌روز بعضی از اعضاء بدن شروع به تجزیه شدن می‌کنند ولی تا مدتی بعد از مرگ موی سر و ناخن می‌روید - آیا احساسات و فکر هم بعد از ایستادن قلب از بین می‌روند و یا تا مدتی از باقیماندهٔ خونی که در عروق کوچک هست زندگی مبهمی را دنبال می‌کنند؟ حس مرگ خودش ترسناک است، چه برسد به آن که حس بکنند که مُرده‌اند!

تنها مرگ است که دروغ نمی‌گوید! حضور مرگ همه موهومات را نیست و نابود می‌کند. ما بچهٔ مرگ هستیم و مرگ است که ما را از فریب‌های زندگی نجات می‌دهد، و در ته زندگی اوست که ما را صدا می‌زند و به سوی خودش می‌خواند. - در سن‌هائی که ما هنوز زبان مردم را نمی‌فهمیم اگر گاهی در میان بازی مکث می‌کنیم،‌ برای این است که صدای مرگ را بشنویم. و در تمام مدت زندگی مرگ است که به ما اشاره می‌کند - آیا برای هر‌کسی اتفاق نیفتاده که ناگهان و بدون دلیل به فکر فرو برود و بقدری در فکر غوطه‌ور بشود که از زمان و مکان خودش بی‌خبر بشود و نداند که فکر چه چیز را می‌کند؟ آن‌وقت بعد باید کوشش کند برای این‌که به وضعیت و دنیای ظاهری خودش دوباره آگاه و آشنا بشود - این صدای مرگ است.

- بوف کور - صادق هدایت.

دربارهٔ موضوعات مهمی صحبت می‌کنیم، و او به من می‌گوید که انسان دارای اختیار بر سرنوشت خویش است و اینکه تا وقتی انسان در نیابد که مرگ نیز بخشی از زندگی است، قادر به درک وجود نخواهد بود.

بارون میاد. کاش یه دوست داشتم باهاش میرفتم بیرون سیگار می‌کشیدم.

این‌جا هم هیچ دوستی ندارم:)‌ باید زودتر این رو قبول کنم. به علاوه این‌که دیگه خواهرام رو هم ندارم. البته که تقصیر خودمه.

بوی تابستان می‌آید

اما من تا این را بفهمم، درختان نارنجی شده‌اند

و پاییز فرا می‌رسد

ناگهان همه‌چیز در زیر چادری سپید فرو می‌رود

و زمستان فرا می‌رسد

برف‌ها آب می‌شوند و گل‌ها جهان را رنگ می‌کنند

و بهار فرا می‌رسد

من در این چرخهٔ خواب‌انگیز فصل‌ها زندگی می‌کنم

اما یک روز من دیگر اینجا نخواهم بود

و فصل‌ها همچنان تا بی‌نهایت دگرگون می‌شوند

در حالی که از غیبت من بی‌خبرند.

هیچ‌چیز برای همیشه ماندگار نیست، چرخهٔ زایش‌ها و مرگ‌ها تنها چیزی است که جاودانه است.

به قول فروغ فرخزاد:‌

کسی می‌آید، کسی دیگر،‌ کسی بهتر

کسی که شکل هیچکس نیست.

ما اینجاییم، بی‌آنکه بدانیم چرا. و قبل از این‌که بفهمیم از کجا خورده‌ایم، همه‌چیز تمام شده. مهم این است که از لحظه لذت ببری. زنده بودن یعنی شاد بودن.

- مرگ در می‌زند - وودی آلن.

+ همه‌مون خوب میدونیم چه اتفاقی می‌افته! شما خاطره‌ای از قبل از تولد‌تون دارین؟ نه. خیلی خب، بعد از مرگ‌تون هم همین میشه. هیچی. هیچ مطلق. عدم. نیستی.

- ولی بین قبل از من و بعد از من یه اتفاقی افتاده: من. تو این فاصله من وجود داشتم.

+ آره، یه مسابقه‌ای برگزار شد، مسابقه‌ای که نباید برگزار می‌شد، ولی بالاخره انجام شد، مسابقه‌ای احمقانه، بیهوده، بی‌نتیجه، اشتباه محض. داستان بشریت مثل یه مسابقه‌ایه که آخرش بد تموم میشه و من نخواسته بودم که توش شرکت کنم.

هر‌کس با داده‌های خاصی به دنیا می‌آد، مثل توارث، خانواده، محیط اجتماعی، که همیشه روش سنگینی می‌کنه. به دِهی، کشوری،‌ زبانی، زمانه‌ای تعلق داره. همه‌ی این چیز‌ها شما‌رو مشخص و با سایرین متفاوت و از اون‌ها متمایز می‌کنه، اما یه چیز و تنها یه چیز شما‌رو منحصر‌به‌فرد و تک می‌کنه و اون آزادی‌تونه. شما آزادین، آزاد. متوجهین؟ آزادین که سلامتی‌تون رو داغون کنین، آزادین که رگ دستتون رو بزنید، آزادین که از غم عشق هیچ‌وقت فارغ نشین، آزادین که تو گذشته‌تون بپوسین، آزادین که قهرمان شین،‌ آزادین که تصمیمات اشتباه بگیرین، آزادین که توی زندگی شکست بخورین یا مرگ‌تون رو جلو بیندازید. حرفم رو باور کنین، کتاب تقدیری وجود نداره، فقط چند نشانه روی یه برگه. مقداری اطلاعات. چیزی که نمیشه محاسبه‌ش کرد، آزادی شماست.

در هر صورت معنی‌ش اینه که بدهکارین. بهتون هدیه‌ای دادن. باید بپذیرین. بعد هم مواظبش باشید. و سر‌انجام این هدیه رو به کس دیگه‌ای منتقل کنید. و به نوبه‌ی خودتون زندگی ببخشید. با بچه،‌ عمل، اثر،‌عشق.

- مهمانسرای بین دو دنیا - اریک امانوئل اشمیت.

دیگه هیچی برام آشنا نیست، صدا، رنگ، شکل، بو همه‌چیز رو حس می‌کنم ولی هیچ‌کدوم برام مفهوم نداره. با هم همخونی نداره. جهان غنی و کاملی وجود داره که به نظرم منسجم و معقول می‌آد. اما من توش پرسه می‌زنم بدون اینکه بدونم چه نقشی توش دارم. همه‌چیز حجم داره، ماهیت داره، به جز من...

زندگی زنا‌شویی مثل مشارکت دو تا قاتل میمونه. از همون اول، تنها چیزی که باعث میشه یک زن و مرد با هم باشن خشونته، این کُشتی که اونارو به جون هم می‌اندازه، که بدنشونو به هم می‌چسبونه، ضربه‌هایی که با آه و ناله و عرق و داد‌و‌بیداد توأمه، این نبردی که با تموم شدن نیرو‌شون خاتمه میگیره، این آتش‌بسی که اسمشو لذت میذارن، همه‌ش خشونته. حالا اگر این دو قاتل شراکتشونو ادامه بدن و ترک مخاصمه کنن و با هم ازدواج کنن، با هم متحد میشن که علیه جامعه بجنگن. ادعای حقوق و مزایا میکنن، ثمره‌ی کُشتی‌شون یعنی بچه‌هاشونو به رُخ جامعه میکشن تا سکوت و احترام بقیه رو کسب کنن. دیگه شاهکاری میشه از کلاهبرداری! دو تا دشمن با هم سازش می‌کنن تا تحت عنوان خانواده پدر همه رو در آرن. خانواده! این دیگه حد اعلای کلاهبرداری‌شونه! حالا که هماغوشی وحشیانه و پر‌لذت‌شونو به عنوان خدمت به جامعه جا زدن، دیگه هر‌کاری میتونن بکنن:‌ به اسم تعلیم و تربیت به بچه‌هاشون اردنگی و تو‌سری بزنن و برای بقیه مزاحمت ایجاد کنن و حماقت و سر‌و‌صداشون رو به همه تحمیل کنن. خانواده یا به عبارتی دیگه خودخواهی در لباس نوع‌دوستی... بعد قاتل‌ها پیر میشن و بچه‌هاشون می‌رن تا زوج‌های قاتل دیگه‌ای بسازن. این‌بار این درنده‌های پیر که دیگه نمی‌دونن چطوری خشونت‌شون رو خالی کنن، به جون هم می‌افتن، درست مثل اوایل آشنایی‌شون، با این تفاوت که از ضربه‌های دیگه‌ای به جای پایین‌تنه استفاده می‌کنن. دیگه ضربه‌ها کاری‌تر و ماهرانه‌ترن. تو این نبرد هر‌کاری مجازه: مریضی، کری، بی‌تفاوتی، خرفتی. اونی پیروز میشه که بیشتر عمر کنه. آره، اینه زندگیِ زنا‌شویی، شراکتی که اول پدر مردمو در می‌آره، بعدش پدر خودش رو. یک راه دور و درازیه به طرف مرگ با جنازه‌هایی که به جا میذاره. زوج جوان میخوان از شر بقیه راحت شن تا با هم تنها بمونن، وقتی پیر شدن، هر کدوم میخوان از شر اون یکی خلاص شن. وقتی یه زن و مرد رو سر سفره‌ی عقد می‌بینین هیچ‌وقت از خودتون می‌پرسین کدومشون قراره قاتل اون یکی بشه؟

- خُرده‌جنایت‌های زنا‌شوهری - اریک امانوئل اشمیت.

یه روز شهر کتاب مشهد رو با رضا و کیمیا رفتیم، و اونجا یه نمایشنامه از اریک امانوئل اشمیت خریدم. اسمش نوای اسرار آمیز بود. نمایشنامه خوبی بود در کل، دوست‌داشتنی بود.

البته الان یکم از زمانی که خوندمش میگذره و شاید نتونم دقیق در موردش بنویسم. به همین دلیل هم تصمیم گرفتم که از این به بعد هر کتابی که میخونم، بلافاصله تیکه مورد‌علاقه‌م ازش یا نظرم درموردش رو بنویسم که یادم بمونه.

خلاصه این‌که رضا و کیمیا هم برای تولدم یه نمایشنامه از همین اشمیت بهم هدیه دادن، به اسم خرده جنایت‌های زنا‌شوهری. که واقعا دوست‌داشتنی بود و خیلی خوشم اومد ازش.

به نظرم کلا سبک‌ش اینطوریه که هرچیزی که فکر کنی اتفاق میفته، اتفاق نمیفته:))‌ جالبه.

نمایشنامه مهانسرای بین دو دنیا رو هم ازش داشتم. و اون رو هم چند روز پیش خوندم که جالب بود اونم. البته به نظرم در صدر همون خرده جنایت‌های زنا‌شوهری قرار میگیره:)

قسمت‌هایی ازشون رو که دوست داشتم اینجا می‌نویسم حتما. نمیدونم چرا یه مدت بود که این کار رو نمی‌کردم. چون که وقتی برمیگردم و میخونم برام لذت‌بخشه. دوست دارم دوباره ادامه‌ش بدم.

این مدت کتاب وابی سابی رو با رؤیا خوندم. جالب بود.

وابی سابی در کل یک کلمه ژاپنی هست، یعنی البته از دو تا کلمه وابی و سابی تشکیل شده:
وابی به معنی آرامش خاطر، سادگی و کاستی‌های زیبایی هست
و سابی به معنی زیبایی و متانتی که بالا رفتن سن و سال یا تجربه خاصی برامون به ارمغان میاره

ولی این که بخوایم یه معنی معادل براش بگیم شاید نشه، و خود ژاپنی‌ها هم میگن که این ابهام زبان‌شون رو دوست دارن.

سه تا اصل داره وابی سابی:
هیچ‌چیز کامل نیست.
هیچ‌چیز تمام شده نیست.
هیچ‌چیز همیشه ماندگار نیست.

و همه کتاب داره در مورد همینا صحبت میکنه. میگه که پذیرش نقص و کامل نبودن هست که به ما اجازه میده از خودمون توقع نداشته باشیم که روی کمالی تثبیت بشیم که حتی توی طبیعت هم وجود خارجی نداره. کمال فقط در ریاضیات وجود داره.
البته رویکردی که وابی سابی در نظر داره اینه که بعد از این نقص و کاستی و ناراحتی‌ت رو پذیرفتی، پیوسته تلاش کنی و فرض رو بر این بذاری که هیچ‌کاری هنوز به پایان نرسیده و در نتیجه همه چیز رو باید تجربه کرد.
و میگه که ما انسان‌ها پایداری چیزایی رو میخوایم که ذاتاً گذرا هستند. ولی پذیرش این که هیچ‌چیزی ماندگار نیست به جای این که ناراحتت کنه، باید الهام‌بخش این باشه که لحظه‌ای‌که الان داری برات قشنگ باشه. و دوستش داشته باشی.

در مورد هنر در وابی سابی هم صحبت میکنه، مثلا این که پیش ژاپنی‌ها یه فنجون که شکسته شده باشه و تعمیر شده باشه(با هنر کینتسوگی - ینی به جای این که شکستگی‌شو با یه متریال شبیه بهش درست کنن که مشخص باشه، با طلا پر میکنن)، میگه که این فنجون خیلی براشون خاص و ارزشمند‌تره، چون که یه داستان و پیشینه‌ای به همراه خودش داره. مثل یه انسان که شکست خورده باشه اما پر از تجربه‌ست.

دگر تنها نیستم

مدتی‌ست با تو

در خودم

زندگی می‌کنم.

دلم میخواد سیگارمو عوض کنم:(‌ نه که بدم بیاد از این. دوست دارم یه چیز دیگه بگیرم کلا.

دلم میخواد با یکی فقط علیرضا قربانی گوش بدیم و سیگار بکشیم.

تو نباشی غم این عصر مرا خواهد کشت

عصر تلخی که به جز خاطره‌ای قرمز نیست

عصر تلخی که به جز ترس خداحافظ نیست

یک دو راهیست که از گریه به دریا برسم

به تو تنها برسم یا به تو تنها برسم

خنده‌های تو مرا باز از این فاصله کشت

قهر نه، دوری تو قلب مرا بی گله کشت

موج موهای بلند تو مرا غرق نکرد

حسم از سردی این بی‌خبری فرق نکرد

راستی رفتم کنسرت علیرضا قربانی:‌) خیلی واقعا قشنگ بود.

قالبم رو عوض کردم بعد از مدت‌هاااا:)‌ فعلا دوستش دارم. شایدم باز برگردم به قبلی. نمیدونم.

دلم میخواد یک مدت ناپدید شم.

بچه‌ها دارن جشن فارغ‌التحصیلی میگیرن و خب من نیستم. میتونم برما.. ولی خب چه فایده؟:) من که هیچکس رو نمیشناسم. همون عکسش هم به دردم نمیخوره هیچ‌وقت. راستش ناراحتم. از این که هیچ‌وقت جشن نداشتم، و خب نخواهمم داشت.

ناراحتم از این که هیچی نیستم.